Kowe tau ora mikir, piyé nek wong ngomong yen badak bisa punah taun 2026? Saiki urip kok rasane luwih cepet, kabeh owah-owahan ndadak koyo ora peduli karo wektu sing mbutuhake perhatian. Eling lan waspada, iki dudu sekedar crita nggegirisi. Data nyathet, populasi badak terus menurun drastis.

Nalika kahanan dadi saya runyam, kegiatan perburuan liar durung iso dicegah, lan pendanaan konservasi isih akeh bolongé. Wong-wong padha ngomong, "Alon-alon asal kelakon", nanging apa ora wis terlambat nek alon-alon iki malah nggawa badak menyang jurang kepunahan?

Saben aku nyawang alam sing saestu apik, aku kelingan piwulang Jawa sing ngajak kita urip harmonis karo alam. Namun saiki, harmoni iku koyone meh ilang, digerus ambisi lan keserakahan. Yen panggonan badak di alas terus menciut, piye nasibe uripé kanggone generasi sabanjuré?

Pendanaan konservasi sing mesthine dadi tameng nglindhungi badak saka ancaman, malah isih kurang. Kaya bocah sing lagi mbutuhake tangan kang ngemong. Apa kita bakal ngrewangi utawa mung nonton saka adoh?

Kahanan iki nggawa kita mikir luwih jero. Apa pancen iki arahe urip? Eling, urip iku mung mampir ngombe. Saben tindakan kita saiki bakal ngaruh ing masa depan anak putu.