Kowe tau ora mikir, kok iso ya, barang sing gratis iku malah bisa nduwe nilai sing ngedab-edabi? Saiki urip kok rasane kabeh kudu diwiji, ora ana sing gratisan kecuali udan lan srengenge. Nanging, ana sing beda karo inisiatif sing dilakoni dening Mbangun Banyu Gunung (MBG) iki.

Ing sawah sing katon sepi, ana gerakan sing ndadekke petani lan warga desa melu nguripake kembali tanah sing wis suwe ditinggal. Program iki ora mung nguripke pertanian, nanging uga ndadekke panganan sehat kanggo bocah-bocah. Mbangun Banyu Gunung (MBG), sing biasane dikenal kanggo ekowisata, saiki mlebu menyang wilayah pertanian lan kesehatan anak.

Nalika aku ndelok sawah sing saiki ijo royo-royo, aku kelingan karo filosofi Jawa 'alon-alon asal kelakon'. Ora mung cepet-cepet tandur terus panen, nanging uga nguripke ekosistem sakabehe. Petani ora mung entuk penghasilan saka gabah, nanging uga ngrasakake kebersamaan lan gotong royong sing saiki jarang ditemoni ing kutha.

Ing pasar, panganan sing asalé saka sawah iki didol kanthi rega terjangkau. Kabeh wong iso ngrasakake hasile petani, lan bocah-bocah bisa mangan panganan sing luwih sehat. 'Urip iku mung mampir ngombe', nanging mbok menawa ing saben 'ngombe' iki, kita kudu ngelingi yen sing penting ora mung mangan, nanging uga carane pangan iku teka.

Kabeh iki gratis, nanging ora murahan. Gratis amarga nduwe semangat kanggo sesrawungan lan urip bareng. Ora murahan merga tetep njaga kualitas lan nilai-nilai luhur sing diperjuangke. Iki sing nggawe aku mikir, yen kabeh sing kita lakoni nganggo ati lan niat sing tulus, mesthi bakal ngasilke kebaikan sing ora bisa diukur mung nganggo dhuwit.