Kowe tau ora ngrasakke bingung nalika mikirake ekonomi Indonesia sing katon kiat nanging dadi tantangan kanggo wong enom?
Aku kelingan wektu semana, nalika pisuhan karo kanca ing warung kopi, kita crita-crita bab masa depan. Pira-pira harapan lan kekhawatiran bab kesempatan kerja, usaha, lan panguripan sing luwih apik. Salah sijine sing ngganggu pikiranku ya iku ekonomi negara sing seolah maju, nanging kadhang ora kerasa dampaknya nang urip kita saben dinane.
Sek kono, aku krasa akeh fenomena nganggur lan persaingan ketat ing lapangan kerja. Padahal, media-media sering nyebutake yen ekonomi Indonesia duwe potensi gedhe kanggo berkembang luwih maju. Kira-kira kenapa ya, kok rasane suwe banget dampake bisa dirasakake wong-wong kaya kita iki?
Sek yen kelingan filsafat Jawa sing ngendika “alon-alon asal kelakon”. Mungkin ekonomi kita emang nggadang, nanging perjalanan mesthi butuh kesabaran lan ketekunan. Bisa uga, kita para pemuda ora kudu mandeg berjuang lan cedhak karo upaya-upaya sinau lan ngembangake skill sing dibutuhake ing jaman saiki.
Ing momen iki, aku mikir yen sesrawungan lan kolaborasi penting banget. Njaga kebersamaan lan gotong royong uga bisa dadi solusi, sakwegku kita ora nutup mata saka kondisi sosial lan ekonomi sekitar. Wong enom kudu tresna marang sesama lan tanah air, amarga ekonomi kudu kebangun saka swasana masyarakat sing guyub lan karsa.
Lan mbok menawa, ing tengah kabeh iki, awake dhewe mung lagi sinau dadi luwih ngerti urip.
